„— To ja już wiem, tato... — powiedział. — Postawimy go na . Uttżym kuchennym stołku. Położy się jakąś serwetkę...
— O nie! W żadnym przypadku... — zaprotestował ojciec. — To znaczy stołek — tak, ale nie serwetka. Pod telewizorem nie powinno być nic miękkiego...
— ... i
— Tak, lo bardzo ważne mówił dalej ojciec. Każdy odbiornik telewizyjny ma w dnie obudowy otwory wentylacyjne. W dnie obudowy oraz w tylnej ścianie. Otwory te zapewniają lepsze chłodzenie aparatu. Serwetka, makatka, lub w ogóle coś miękkiego podłożonego pod aparat może te otwory przesłonić.
— I co wtedy... — zapytał Władek.
— Wtedy aparat przegrzewa się nadmiernie, gdyż nic ma w nim wymiany powietrza... A przegrzane elementy aparatu łatwo ulegają uszkodzeniu. Jasne
— No to może być i bez seiwctki zgodził się Władek. — Ten stołek wcale nie jcat laki brzydki... Chodź, Janku, zaraz go tu przyniesiemy...
— No, to teraz do dzieła! — wydał komendę ojciec. — Otwieramy !
Chłopcom nie trzeba było tego dwa razy powtarzać. Już za chwilę obaj rozwiązywali gruby sznur, którym było kilkakrotnie opasane pudło telewizora.
— Ależ tu ktoś naplątał... — mruczał Władek. — Toż to nieomal jak przysłowiowy węzeł gordyjski...
— Tym razem jednak nie będziemy go przecinać — dodał ojciec. — To bardzo porządny sznur, jeszcze się kiedyś przyda.“(2)