„Chociaż dyplomaci posiadali prawo wolnego dysponowania dewizami otrzymywanymi z zagranicy to jednak w rzeczywistości sprawa nie wyglądała tak prosto. Oto np. były poseł Meksyku w Warszawie Rodolfo Nervo zwrócił się w grudniu 1937 r. o przekazanie mu do Paryża kwoty 50 tys. zł, złożonych w Banku Handlowym. Komisja Dewizowa sprzeciwiła się jednak temu, motywując, że pieniądze te zostały sprowadzone do Polski jeszcze przed wejściem w życie reglamentacji dewizowej. MSZ interweniowało w tej sprawie pisząc do Ministerstwa Skarbu, że „leży w żywotnym interesie naszym, aby obcy dyplomaci przywozili i deponowali w Warszawie na czas pobytu większe kwoty.
Jeżeli jednak będziemy zajmować stanowisko takie, jak w sprawie p. Nervo to oczywiście nikt nie będzie chciał ryzykować, aby jego kapitały były latami całymi zamrożone w Polsce". W odpowiedzi Komisja Dewizowa „w drodze zupełnego wyjątku" wyraziła zgodę na przelanie do Paryża połowy tej kwoty, tj. 25 tys. zł.
Dyplomaci mogli swobodnie dysponować swymi pensjami jako pieniędzmi aktualnie otrzymywanymi z zagranicy. Stąd ujawniła się tendencja do wykazywania jak najwyższych uposażeń, większych niekiedy od faktycznych, aby uzyskać swobodę manewru. Władze polskie ze swej strony uważnie śledziły te poczynania. I tak np. poselstwo węgierskie powiadomiło MSZ 8 maja 1939 r., że attachś wojskowy mjr Eugenc de Sarkany pragnie otworzyć konto wolnodewizowe w Powszechnym Banku Kredytowym, zaś jego uposażenie miesięczne wynosi 5 tys. zł. Kwota ta wzbudziła jednak podejrzenie, napisano więc do poselstwa polskiego w Budapeszcie, ażeby sprawdziło tę sprawę. Odpowiedź poselstwa brzmiała, że pobory węgierskiego attache wojskowego w Warszawie wynoszą 2,5 tys. pengó. Nic zdołano jednak ustalić, według jakiego kursu pieniądze te są przeliczane. Dociekając dalej, MSZ zwrócił się z zapytaniem do Banku, jakie sumy wpływają na rachunek mjra Sarkśnyego. Bank odpowiedział, chyba zdradzając tajemnicę, że wpływy attache w okresie od maja do lipca 1939 r. wyniosły 11 936 zł, z czego wydał 635 zł.“(4)