„W 1497 r. został ogłoszony zbiór praw pod nazwą Sudiebnik jako kodyfikacja prawa jednolitego dla całego państwa.
Do niedawna w literaturze autorstwo Sudiebnika przypisywano diakowi Włodzimierzowi Gusjewowi. W 1951 r. uczony radziecki L. W. Czerepnin wykazał, że przypisywanie Gusjewowi autorstwa Sudiebnika jest mylne. Gusjew stał przypuszczalnie na czele opozycji bojarskiej i jeszcze przed urzędowym opublikowaniem Sudiebnika został skazany na karę śmierci.
Źródłami, z których czerpał autor Sudiebnika, były Ruska Prawda, gramoty Dźwińska i Białojezierska, Pskowska gramota sądowa i prawo zwyczajowe. Znaczna część artykułów Sudiebnika (niemal połowa) zawiera przepisy nowe, znikąd nie zapożyczone.
Sudiebnik z 1497 r. stał na straży klasowych interesów feudałów i był „wskaźnikiem polityki centralistycznej, mającej na celu likwidację feudalnego rozdrobnienia". Dlatego też pozbawieni niedawno swej władzy udzielni książęta, jak również wielcy przedstawiciele bojarskiej arystokracji „nie mogli być zadowoleni z tego wyraźnego świadectwa silnej władzy moskiewskiego księcia popieranego przez dworiaństwo" (B. Greków). Ale jakkolwiek w Sudiebniku odzwierciedlała się walka trwająca w obrębie klasy feudalnej, to jednak „realizował on konsekwentnie linię obrony interesów feudałów jako całości, zainteresowanych w trzymaniu w karbach eksploatowanej większości bezpośrednich wytwórców" (L. Czerepnin).“(14)